زنان، مدیران پنهان اقتصاد جنگ هستند | اخبار استان کرمان

 

 کارنما در ابتدای گفتگو با اشاره به تجربه زیسته خود از فعالیت‌های اجتماعی در مناطق کم‌برخوردار، عنوان کرد: در شرایط جنگی، نان‌آوری و مدیریت معیشت خانواده به طور نامتناسبی بر دوش زنان می‌افتد.

این فعال اجتماعی گفت: در جنگ که مردان غالباً در جبهه‌ها حضور دارند و یا به دلیل مسائل اقتصادی شغل خود را از دست می‌دهند، این زنان هستند که تصمیم می‌گیرند با چه بودجه‌ای چه غذایی پخته شود، کدام دارو ضروری است و چگونه بدون پول نقد، مایحتاج خانه را تأمین کنند.

 

وی افزود: بیشتر مطالعات رسمی از نقش زنان در اقتصاد جنگ غافل می‌شوند، در حالی که زنان با ایجاد شبکه‌های قرض‌الحسنه محله‌ای، مدیریت مصرف در شرایط کمبود، و جایگزینی کالاهای لوکس با ضروری، عملاً ستون‌فقرات اقتصاد مقاومتی در مقیاس خرد را می‌سازند. اگر اقتصاد غیررسمی در جنگ جانشین دولت می‌شود، کارگزاران اصلی این اقتصاد غیررسمی، زنان هستند.

 

کارنما تأکید کرد: زنانی که پیش از جنگ صرفاً «همسر» یا «مادر» دیده می‌شدند، در شرایط بحران تبدیل به «مدیران بحران اقتصادی خانه و محله» می‌شوند، بدون آنکه این نقش دیده یا ثبت شود.

 

 

این فعال اجتماعی در ادامه به نقش گروه‌های جهادی به عنوان حلقه مفقوده بین دولت ناتوان و مردم آشفته اشاره کرد.

وی بیان کرد: در روزهای اول جنگ که دولت معمولاً شوکه و فلج است، گروه‌های جهادی هستند که بدون منتظر ماندن برای بودجه مرکزی، با اتکا به سرمایه اجتماعی خود، وارد میدان می‌شوند. آنها می‌دانند کدام خانواده بی‌سرپرست است، کدام خانه داروی کودک دارد یا ندارد، و کدام محله نانوایی فعال ندارد.

 

کارنما تشریح کرد: این گروه‌ها با سازوکارهایی مثل «موکب‌های معیشتی»، «بازارچه‌های همبستگی» و « اردوهای جهادی محله‌محور»، عملاً وظیفه تأمین و توزیع عادلانه کالاهای اساسی را بر عهده می‌گیرند. به گفته کارنما، بر خلاف مدل‌های دولتی که اغلب کند و متمرکز هستند، گروه‌های جهادی انعطاف‌پذیر، چابک و مبتنی بر اعتماد محله‌ای عمل می‌کنند.

 

این فعال اجتماعی با اشاره به تجربه میدانی خود، اظهار کرد: اکنون گروه‌های جهادی بدون هیچ کمک دولتی، در حال تلاش و کمک به مردم کم‌بضاعت جامعه هستند.

محلات؛ آخرین سنگر تاب‌آوری اقتصادی

 

وی در بخش پایانی گفتگو، از محلات به عنوان «آخرین سنگر تاب‌آوری» نام برد و گفت: وقتی جنگ شدت می‌گیرد، شهرها به محله‌های خودمختار تبدیل می‌شوند. هر محله که بتواند شبکه غذایی، دارویی و امنیتی خود را حفظ کند، شانس بقای بیشتری دارد. در این میان، مساجد، حسینیه‌ها و سرای محله به مراکز فرماندهی اقتصادی تبدیل می‌شوند.
 

کارنما افزود: محلات موفق آنهایی هستند که قبل از جنگ، سرمایه اجتماعی بالایی دارند؛ یعنی همسایه‌ها همدیگر را می‌شناختند، اعتماد وجود داشت و گروه‌های جهادی فعال بودند. در جنگ، همین سرمایه ساده، تبدیل به خط مقدم مقابله با گرسنگی و هرج‌ومرج می‌شود.

 

این فعال اجتماعی در پایان با تأکید بر لزوم توجه سیاست‌گذاران به ظرفیت‌های محلی، خاطرنشان کرد: هر برنامه‌ریزی برای اقتصاد جنگ که زنان، گروه‌های جهادی و ساختارهای محله‌ای را نادیده بگیرد، از همان ابتدا محکوم به شکست است. تاب‌آوری واقعی از پایین به بالا ساخته می‌شود، نه از بالا به پایین.

انتهای خبر/ پسند