راه نجات ما ایمان به خداست | اخبار استان کرمان

 جهل دشمن، وقتی استکبار جای عقل را می‌گیرد

 
 آیات بعدی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های جبهه باطل را معرفی می‌کند، یعنی مجادله با حق بدون هیچ دلیل و حجتی. خداوند می‌فرماید که «الَّذِینَ یُجَادِلُونَ فِی آیَاتِ اللَّهِ بِغَیْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ». این مجادله را نشانه جهل مرکب است، حالتی که انسان نه‌تنها حقیقت را نمی‌داند، بلکه گمان می‌کند بر حق است. چنین افرادی به‌جای پیروی از برهان، اسیر هواهای نفسانی و غرور خود می‌شوند. رآن درباره آنان می‌فرماید که «إِنْ فِی صُدُورِهِمْ إِلَّا کِبْرٌ مَا هُمْ بِبَالِغِیهِ» در دل‌هایشان چیزی جز تکبر نیست، اما هرگز به اهدافی که در سر می‌پرورانند نمی‌رسند. ریشه بسیاری از دشمنی‌ها با جبهه حق در همین استکبار نهفته است. دشمن گمان می‌کند باقدرت ظاهری، تبلیغات یا فشار می‌تواند حقیقت را خاموش کند درحالی‌که این تصور، نتیجه جهلی عمیق نسبت به سنت‌های الهی است.
 
 یکی از پیام‌های مهم این آیات، ناکامی توطئه‌های جبهه باطل است. مستکبران می‌کوشند با جدال، تحریف و فشار، مسیر حق را متوقف کنند، اما خداوند آنان را به نتیجه مطلوبشان نمی‌رساند. عبارت «مَا هُمْ بِبَالِغِیهِ» بیانگر همین حقیقت است. خواسته اصلی مستکبران، برتری‌جویی و خاموش‌کردن نور خداست، اما اراده الهی مانع تحقق این هدف می‌شود. ازاین‌رو، نقشه‌هایی که برای نابودی حق طراحی می‌شوند، در نهایت به شکست خود طراحان می‌انجامند.
 
 تاریخ فرعون، نمرود و دیگر طاغوت‌ها نمونه‌ای از این سنت الهی است. آنان با تمام توان برای حفظ قدرت خود تلاش کردند، اما سرانجام همان قدرت به عامل سقوطشان تبدیل شد. دسیسه‌ای که برای نابودی مؤمنان طراحی شده بود، در نهایت گریبان خودشان را گرفت.
 

 مجازات دشمن، نتیجه طبیعی مقابله با حق

 
 در این آیات، مؤمن آل‌فرعون بارها قوم خود را نسبت به عذاب الهی هشدار می‌دهد. او می‌داند که مخالفت با حق تنها یک خطای فکری نیست، بلکه مسیری است که انسان را به سوی نابودی می‌کشاند. عذاب الهی از سنخ انتقام‌های شخصی نیست بلکه نتیجه طبیعی انتخاب‌های انسان است. کسی که در برابر هدایت می‌ایستد، راه سقوط را برای خود هموار می‌کند. به همین دلیل خداوند درباره اهل استکبار می‌فرماید که بر دل‌های آنان مهر زده می‌شود، «کَذَلِکَ یَطْبَعُ اللَّهُ عَلَی کُلِّ قَلْبِ مُتَکَبِّرٍ جَبَّارٍ». این مهر خوردن بر قلب، مجازاتی است که پیش از عذاب نهایی رخ می‌دهد، یعنی انسان به مرحله‌ای می‌رسد که دیگر توان درک حقیقت را از دست می‌دهد و با سرعت بیشتری به سوی هلاکت حرکت می‌کند.
 
 در پایان این بخش، قرآن تقابل زیبایی میان سرنوشت اهل باطل و اهل ایمان ترسیم می‌کند، «مَنْ عَمِلَ سَییّئَةً فَلَا یُجْزَی إِلَّا مثل‌ها وَمَنْ عَمِلَ صَالِحًا… فَأُولَئِکَ یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ یُرْزَقُونَ فِیهَا بِغَیْرِ حِسَابٍ».

این آیه اوج عدالت الهی را نشان می‌دهد. مجازات بدکاران متناسب با عمل آنان است، اما پاداش مؤمنان فراتر از استحقاق ظاهری آنان خواهد بود. خداوند برای اهل ایمان و عمل صالح، رزقی بی‌حساب و نعمتی بی‌پایان در نظر گرفته است. در حقیقت، جبهه حق ممکن است در ظاهر با سختی‌ها و فشارهای فراوان روبه‌رو شود، اما پایان مسیر آنان بهشت، امنیت و رضوان الهی است.
 
 در مقابل، دشمنانی که خود را پیروز میدان می‌پندارند، نه به اهدافشان می‌رسند و نه از عواقب اعمال خود می‌گریزند. آیات ۳۴ تا ۴۰ سوره غافر تصویری روشن از دو جبهه متقابل ارائه می‌دهد. جبهه باطل با شک، جهل، استکبار و دسیسه شناخته می‌شود و سرانجامی جز شکست و مجازات ندارد. در مقابل، جبهه حق بر پایه ایمان، بصیرت و عمل صالح شکل می‌گیرد و عاقبت آن پیروزی و پاداش الهی است. این آیات تنها روایت یک واقعه تاریخی نیستند، بلکه بیانگر سنتی دائمی‌اند، اینکه دشمنان حق هرچند قدرتمند به نظر برسند، در دام تکبر و توطئه‌های خود گرفتار می‌شوند و سرانجام، این اهل ایمان هستند که به وعده الهی دست می‌یابند.
 
منبع: فارس 

انتهای خبر/م 
  https://armanekerman.ir/vdcbz0b8arhbs8p.uiur.html