به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «نذیر کرمان»؛ به بهانه هفته عفاف و حجاب سمیه سلیمانی در یادداشتی نوشت؛در دنیایی که بمباران اطلاعاتی و هنجارهای رسانهای غرب، مرز میان «حریم خصوصی» و «فضای عمومی» را در هم کوبیده است، بازخوانیِ حجاب دیگر یک انتخاب سلیقهای نیست؛ یک «ضرورت استراتژیک» برای حفظ کرامت انسانی است. ۱. بیانیهای در برابر «کالا شدن» امروز شبکههای اجتماعی بر پایه «دیده شدن» میچرخند. در این پارادایم، زن به یک کالا تبدیل شده است که باید برای نگاههای لحظهای بازار، ویترینگردانی کند. حجاب در اینجا یک «بیانیه قدرت» است؛ یعنی: «من فراتر از ویترینی هستم که بازار برای من چیده است.» حجاب، نه محدودیت، که خروجِ آگاهانه از چرخه ابزار شدن است. ۲. امنیت؛ محصول فرهنگِ زیستجمعی امنیت واقعی با بگیر و ببند به دست نمیآید، بلکه با «فرهنگِ زیستجمعی» ساخته میشود. حجاب، مرزهای رفتاری را ترسیم میکند تا تعاملاتِ جامعه از «هیجانهای غریزی» به مدارِ «احترام و مشارکتهای متفکرانه» تغییر مسیر دهد. وقتی حریمها حفظ شوند، امنیت روانی، بستر حضور خلاقانه و فعالِ زنان در عرصههای مدیریتی و علمی فراهم میشود. ۳. باغِ عاطفی خانواده سلامت جامعه بدون سلامت خانواده ممکن نیست. حجاب و عفاف، محافظِ «صمیمیت و انحصار عاطفی» میان زوجین است. این پوشش، باغِ خانواده را از بادهای مسمومِ روابط سطحی و زودگذر مصون میدارد و پیوندها را با اعتماد و وفاداری گره میزند. ۴. پیمانی دوطرفه (نه فقط برای زنان!) این یک خطای بزرگ است که حجاب را فقط بحثی زنانه بدانیم. حجاب بخشی از یک منظومه کاملتر به نام «عفاف» است؛ منظومهای که «غیرتورزی اخلاقی» مردان، کنترل نگاه و ادب در مراودات را هم شامل میشود. این یک پیمان اجتماعیِ دوطرفه برای ساختن فضایی است که در آن «انسان» محترم شمرده شود. سخن آخر: حجاب در جامعه امروزی، پاسخی به پوچیِ مدرنیتهی بیبنیاد است. نباید اجازه داد این موضوع درگیر کلیشههای سطحی سیاسی شود. حجاب، مسئلهی «کرامت» است. ما در مسیر ساختن ایرانی آباد و اخلاقمدار، به جامعهای نیاز داریم که در آن «شخصیت» بیش از «ظاهر» خریدار داشته باشد.