یادداشت| در شصتمین سال نهضت امام بالنده و سرفراز به پیش می‌رویم

نذیر کرمان کرمان/ آمنه شهریارپناه: بیاییم از شصت سال پیش بگوییم! از روزهایی که بوی خون می‌آمد و صدای قافله عاشورائیان به گوش می‌رسید، داشت محرم می‌شد و مردم دوست داشتند در عزای سید و سالار شهیدان عزاداری کنند و به سر و سینه خود بزنند، اما محدودیت وجود داشت.

رژیم ستم‌شاهی، وعاظ را احضار و به آنها اخطار کرد بر ضد شاه سخن نگویند، علیه اسرائیل مطلبی نگویند و دائم به مردم نگویند اسلام در خطر است!

خمینی کبیر اما روز عاشورا و در مدرسه فیضیه طوفانی عمل کردند، سخنرانی کوبنده‌ای داشتند، حادثه حمله به مدرسه فیضیه را محکوم و عوامل حمله را مورد مؤاخذه قرار دادند، به رژیم صهیونسیتی و نقش او در سیاست ایران تاختند و شاه سرسپرده را نصیحت کردند.

آن روز ۱۳ خرداد ماه بود و مردم تا روز بعد در خیابان‌ها ماندند، رژیم برای پایان این اعتراضات، امام خمینی و چند تن دیگر را دستگیر و روانه زندان کرد.

خبر به گوش مردم رسید، از کرسی‌های درس و دانشگاه تا بازار، همه‌جا به صورت خودجوش تعطیل شد، مردم بسیاری از شهرها به‌ویژه قم، تهران، شیراز، مشهد، تبریز و ورامین به خیابان‌ها آمدند و با فریاد “یا مرگ یا خمینی” خواستار آزادی او شدند.

عمال رژیم نیز آتش روی مردم گشودند و بسیاری را به خاک و خون کشیدند، شهرها به حمام خون تبدیل شد و اولین جرقه در مسیر انقلاب خمینی ایجاد و موتور نهضت روشن شد.

امام بعد از آزادی، کشتار پانزده خرداد را شدیداً محکوم کردند و آن را مایه‌ی ننگی بر دامان رژیم پهلوی و کشور دانستند.

امام خمینی(ره) پانزدهم خرداد را یک عزای بزرگ دانستند و گفتند: این اتفاق در عین حال یک مبدا است.

آری پیروزی امام در سال ۵۷، ریشه در قیام خونین ۱۵ خرداد ۴۲ دارد، خون‌ها ریخته شد تا مردم روی کار آمدند، سرها رفت تا نهضت ماندگار شد.

این نهضت حالا در شصتمین سال آغازش و در چهل و پنجمین سال موفقیتش، زیر سایه تدبیرهای امام جدیدش بالنده و باشکوه پیش می‌رود و افتخار درو می‌کند.

در این بهار خوشبختی و در روزهای سرافرازی و سربلندی جای شهدا و امام شهدا را سبز نگاه می‌داریم.

پایان پیام/۸۰۰۶۵/ب