یادداشت؛۱۰ مرداد؛ روز جهانی شیر مادر؛ چرا حمایت از شیردهی، یک ضرورتِ ساختاری و نه یک انتخابِ فردی است؟ | اخبار رفسنجان

ما باید از این پرسش عبور کنیم که آیا شیر مادر برای نوزاد مفید است؟ و به این پرسش کلان پاسخ دهیم که: آیا جامعه و ساختارهای موجود، شرایط لازم برای بهره‌مندی از این نعمت را فراهم کرده‌اند یا خیر؟

علم پزشکی با قطعیت تمام، شیر مادر را به عنوان استاندارد طلایی تغذیه نوزاد معرفی می‌کند؛ ماده‌ای جادویی که نه تنها سیستم ایمنی، بلکه سلامت روانی و رشد شناختی کودک را برای تمام طول عمر مهندسی می‌کند. اما حقیقت تلخ این است که در دنیای مدرن، این فرآیند طبیعی، مدام با دیوارهای سختی از چالش‌های اجتماعی و ساختاری برخورد می‌کند.

نخستین و مهم‌ترین چالش، بازگشت به محیط کار است. بسیاری از مادران پس از پایان دوران مرخصی زایمان، با واقعیتی سخت روبرو می‌شوند: محیط‌های شغلی که نه تنها با نبودِ فضاهای مناسب برای شیردهی روبرو هستند، بلکه با نگاهی که شیردهی را با کاهش بهره‌وری یا تداخل در ساعات کاری برابر می‌داند، به مبارزه می‌برند. وقتی قوانین حمایتی در محیط‌های کاری ضعیف یا غیرقابل‌اجرا باشند، در واقع ما از مادران می‌خواهیم میان حقِ طبیعی فرزندشان و امنیت شغلی خود یکی را انتخاب کنند؛ انتخابی که به معنای شکستِ سلامت عمومی است.

از منظر اقتصادی، حمایت از شیردهی، یکی از سودآورترین سرمایه‌گذاری‌ها برای هر نظام سلامت است. هزینه‌های گزاف درمان نوزادانی که به دلیل عدم تغذیه مناسب، مستعد بیماری‌های عفونی و گوارشی هستند، بسیار فراتر از هزینه‌های ایجاد زیرساخت‌های حمایتی برای مادران است. جامعه‌ای که در حمایت از شیردهی کوتاهی می‌کند، در واقع در حال پذیرفتن هزینه‌های گزاف در بخش درمان و مدیریت بیماری‌های مزمن در نسل‌های آینده است. بنابراین، نگاه به شیردهی نباید صرفاً از دریچه خی خواهی باشد، بلکه باید به عنوان یک استراتژی اقتصادی-سلامت دیده شود.

‌

علاوه بر این، شکاف در آگاهی‌رسانی و خدمات مشاوره‌ای نیز از دیگر موانع است. بسیاری از مادران، به دلیل نبودِ دسترسی آسان به مشاوره‌های تخصصی و علمی، در مواجهه با اولین چالش‌های شیردهی، دچار ناامیدی و فروپاشی روانی می‌شوند. اینجاست که نقش نهادهای بهداشت و درمان و حتی خانواده‌ها پررنگ می‌شود؛ آن‌ها نباید تنها در مرحله توصیه به شیردهی نقش داشته باشند، بلکه باید در مرحله تداوم شیردهی در کنار مادر ایستادگی کنند.

در نهایت، ۱۰ مردادماه باید نقطه‌ی عزیمتی باشد برای گذار از یک نگاهِ فردی‌گرا به یک نگاه جامعه‌محور . حمایت از شیردهی، یک مسئله‌ی خصوصی در حریم خانوار نیست؛ بلکه یک مسئولیت مشترک میان دولت، محیط‌های کار، خانواده و کل جامعه است. ما به سیستمی نیاز داریم که در آن، مادران به جای جنگیدن با شرایط محیطی، در مسیرِ طبیعی و آرامِ پرورش فرزندانشان، مورد حمایت، تشویق و تایید قرار بگیرند.

سلامتِ نسلِ آینده، در گروِ ساختارهایی است که امروز برای حمایت از مادران می‌سازیم.

یادداشت از: بهرخ امیری

انتهای پیام/