ساکنان مناطق صعب‌العبور و عشایری شهرستان‌های ریگان و گنبکی با ارسال پیام‌ها و مطالبات متعدد، خواستار تسریع در عملیات گازرسانی و رفع محرومیت از این مناطقِ سردسیر، پیش از آغاز فصول سرد سال شدند.
به گزارش پایگاه خبری «نذیر کرمان»؛ با وجود پیشرفت‌های زیرساختی در کشور، همچنان بخش قابل‌توجهی از مناطق کوهستانی و سکونتگاه‌های عشایری در شهرستان‌های ریگان و گنبکی از نعمت گاز طبیعی بی‌بهره‌اند. با نزدیک شدن به فصول سرد سال، مشکلات معیشتی مردم این مناطق دوچندان شده و ساکنان این نواحی خواستار تسریع در روند گازرسانی طبیعی و توجه ویژه مسئولان امر به این مطالبه دیرینه هستند. محرومیت از گاز طبیعی در مناطق صعب‌العبور و عشایری شرق استان کرمان، داستانی تکراری اما پردردسر است. مردم مناطق عشایری شهرستان‌های ریگان و گنبکی که همواره در عرصه‌های مختلف نقش‌آفرینی کرده‌اند، درخواست دارند که گاز طبیعی به این مناطق برسد. ساکنان این مناطق می‌گویند با گذشت سال‌ها از نبود گاز طبیعی، همچنان تهیه کپسول گاز و استفاده از سوخت‌های فسیلی (نفت و گازوئیل) که هم هزینه‌بر است و هم مخاطرات ایمنی به همراه دارد، تنها گزینه پیش روی آن‌هاست. علاوه بر هزینه‌های اقتصادی، استفاده از سوخت‌های غیرمتعارف در مناطق بکر و کوهستانی، تهدیدی برای محیط‌زیست منطقه محسوب می‌شود که ضرورت گازرسانی را دوچندان می‌کند. شهروندان این مناطق با تأکید بر اینکه بهره‌مندی از امکانات اولیه رفاهی حق قانونی آن‌هاست، از مسئولان شرکت گاز استان کرمان، نماینده مردم در مجلس شورای اسلامی و فرمانداران ریگان و گنبکی خواستند تا با نگاهی عدالت‌محور، پروژه‌های گازرسانی به مناطق عشایری و کوهستانی را در اولویت قرار دهند. به نظر می‌رسد تسریع در مطالعات فنی، تأمین اعتبارات لازم و نظارت بر روند اجرایی پروژه‌های گازرسانی، تنها راهکار کاهش آلام مردم این مناطق باشد. مردم مناطق کوهستانی ریگان و گنبکی امیدوارند با پیگیری جدی مسئولان، زمستان پیش رو آخرین فصلی باشد که این مناطق درگیر چالش تأمین سوخت هستند. یکی از اهالی روستاهای کوهستانی ریگان در گفت‌وگو با خبرنگار ما با اشاره به سختی‌های زندگی در زمستان اظهار داشت: سرمای طاقت‌فرسای کوهستان از یک‌سو و کمبود و گرانی سوخت از سوی دیگر، شرایط زندگی را برای ما و به‌ویژه سالمندان و کودکان بسیار سخت کرده است. ما نه تنها در تأمین سوخت با مشکل مواجهیم، بلکه تهیه آن نیز زمان و هزینه زیادی را از ما می‌گیرد. وی افزود: شما حساب کنید برای تهیه یک کپسول گاز، ما باید چندین کیلومتر مسیر ناهموار و خاکی را تا شهر برویم. هزینه کرایه ماشین از خودِ کپسول بیشتر در می‌آید. گاهی هم که به شهر می‌رسیم، کپسول تمام شده یا باید ساعت‌ها در صف منتظر بمانیم. مگر ما شهروند این کشور نیستیم؟ چرا در حالی که شهرها از نعمت گاز برخوردارند، ما هنوز باید درگیر تهیه ابتدایی‌ترین سوخت باشیم؟ یکی از عشایر منطقه کوهشاه گنبکی به خبرنگار ما گفت: خانه ما همیشه بوی نفت می‌دهد. استفاده از بخاری‌های نفتی در این خانه‌ها هم خطرات آتش‌سوزی دارد و هم برای ریه بچه‌ها و سالمندان مضر است. هر شب که می‌خوابیم، دلمان می‌لرزد که نکند بخاری مشکلی ایجاد کند. مسئولان فقط در زمان انتخابات به یاد ما می‌افتند؛ ما بعد از انتخابات هم اینجا زندگی می‌کنیم و سرما هم همچنان پابرجاست. یک ریش‌سفید محلی از اهالی روستاهای کوهستانی و سردسیر عنوان کرد: ما سال‌هاست که وعده‌های مختلفی درباره گازرسانی شنیده‌ایم. مسئولان هر سال می‌گویند «در دستور کار است» یا «در حال مطالعه است»، اما فصل سرما که می‌رسد، ما می‌مانیم و این کوهستانِ یخ‌زده. وعده دادن برای گرم شدن خانه ما کافی نیست، ما نیاز به «علمک گاز» داریم. از مسئولان شرکت گاز استان تقاضا داریم لااقل یک‌بار در زمستان به این مناطق بیایند و ببینند مردم چطور زندگی می‌کنند. منبع: دیار نخل انتهای خبر/ د