پیرزن ویلچرنشین در میان موج توسل‌های مردمی رفسنجان | اخبار استان کرمان

در میان انبوه جمعیت، نگاهم به پیرزنی افتاد که روی ویلچر نشسته بود و با چشمانی خیس، اشک بر چهره چروکیده‌اش جاری می‌شد. حضورش در آن شلوغی و خنکای بهاری، فریاد می‌زد.
 

وقتی خودم را به او رساندم و خواستم حرفی بزنم، با لهجه محلی گفت: دخترم، من سواد ندارم، نمی‌توانم درست صحبت کنم، گوش‌هایم هم سنگین است.

علت آمدنش را پرسیدم. نگاهی به آسمان انداخت و پاسخ داد: دلم برای وطن می‌سوزه. این نیروهای مسلح ما، این جوان‌ها، همه جانشون رو کف دست گرفتن برای ناموس و خاک ایران. من چه کار ازم برمیاد؟ همین که هر شب با این مردم، یک صلوات بفرستم، یک فاتحه برای شهدا بخونم، دست به دعا بردارم برای رهبر و سربازهامون.
 

این مادر دنیادیده که به‌سختی صدایم را می‌شنید، اما به‌خوبی نبض زمانه را حس می‌کرد، ادامه داد: مهم این نیست که آدم چند تا کتاب خونده. مهم اینه که دلش کجاست. دل من با این انقلاب است و تا زنده‌ام از میدان ولایت دست نمی‌کشم.
 

پیرزن انقلابی نماد بصیرت
 

در این شب عطرآگین از یاد امام خامنه‌ای شهید و حاج‌قاسم، این پیرزن ویلچرنشین، نماد بصیرتی شد که نه در مدرسه، بلکه در مکتب عاشورا و شهدا درسش را آموخته بود. 

مردم رفسنجان بار دیگر ثابت کردند که برای حمایت از خط ولایت و نیروهای مسلح، نه سن و نه بیماری و نه سواد، هیچکدام مانع نیست؛ وقتی «دل» ولایی باشد.

منبع: فارس
انتهای خبر/ پسند