با گذشت یک دهه از شهرستانشدن نرماشیر، نبود برخی ادارات همچنان مردم را برای دریافت خدمات به سفرهای اجباری وادار میکند؛ حالا مطالبه شهروندان از مسئولان روشن است: چارت اداری شهرستان تکمیل و به رفتوآمدهای پرهزینه، زمانبر و خطرآفرین پایان داده شود.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری «نذیر کرمان»؛، حدود یک دهه از شهرستانشدن نرماشیر میگذرد؛ با این حال، بخشی از ادارات و دستگاههای اجرایی همچنان در این شهرستان مستقر نشدهاند و مردم برای انجام بسیاری از امور اداری و دریافت خدمات تخصصی، ناچارند راهی شهرستانهای دیگر شوند؛ مسئلهای که هزینه، زمان و دشواری بیشتری به شهروندان تحمیل میکند. شهرستانشدن هر منطقه قرار است زمینه دسترسی آسانتر مردم به خدمات، تقویت زیرساختهای اداری و فراهمشدن بستر توسعه را ایجاد کند؛ اما در نرماشیر، گذشت نزدیک به ۱۰ سال از این ارتقا هنوز نتوانسته به معنای تکمیل همهجانبه ساختار اداری باشد. در چنین شرایطی، شهروندان همچنان با کمبودهایی مواجهاند که بخشی از آن به نبود ادارات و دستگاههای اجرایی بازمیگردد؛ کمبودهایی که نهتنها روند دریافت خدمات را طولانی میکند، بلکه مردم را برای انجام سادهترین امور اداری نیز به رفتوآمد میان شهرستانها وادار میسازد. اداراتی که هنوز در نرماشیر مستقر نشدهاند آقای برجی، از شهروندان نرماشیر، با اشاره به وضعیت ساختار اداری این شهرستان گفت: برخی دستگاهها همچنان در نرماشیر مستقر نشدهاند و مردم برای دریافت خدمات مربوط به آنها با مشکل مواجه هستند. وی از نبود یا استقرارنیافتن ادارات و نمایندگیهایی از جمله بنیاد مسکن، بنیاد شهید و امور ایثارگران، تعزیرات حکومتی، محیط زیست، اداره ثبت اسناد و املاک و دادگستری بهعنوان بخشی از کمبودهای اداری نرماشیر نام برد. به گفته او، نرماشیر همچنین از داشتن دانشگاه بیبهره است و تنها یک نمایندگی از پردیس دانشگاه آزاد اسلامی بم در این شهرستان فعالیت دارد؛ وضعیتی که میتواند دسترسی جوانان منطقه به آموزش عالی را با محدودیت مواجه کند. اکنون پرسش اصلی این است که پس از گذشت حدود ۱۰ سال از شهرستانشدن نرماشیر، چه زمانی قرار است چارت اداری این شهرستان تکمیل شود؟ جادههایی که مسیر خدمت را ناامن میکنند در سوی دیگر، یکی از شهروندان نرماشیر، مشکل جادهها را از دغدغههای جدی مردم میداند؛ مسیرهایی که باید راه ارتباطی مردم با شهرهای اطراف و دسترسی آنان به خدمات باشند، اما به گفته او، در برخی نقاط از ایمنی لازم برخوردار نیستند. روایت این شهروند از جاده، فقط درباره آسفالت یا کیفیت مسیر نیست؛ صحبت از امنیت خانوادههایی است که هر روز برای کار، تحصیل، درمان یا انجام امور اداری در این مسیرها رفتوآمد میکنند. وقتی یک شهروند برای دریافت خدماتی که در شهرستان محل سکونتش وجود ندارد، مجبور به سفر میشود، کیفیت و ایمنی جاده اهمیت دوچندان پیدا میکند. اینجاست که دو مطالبه به یکدیگر گره میخورند؛ اگر قرار نیست همه خدمات در نرماشیر مستقر باشد، دستکم مسیر دسترسی مردم به خدمات باید ایمن و استاندارد باشد. مطالبه شهروندان این است که وضعیت جادههای نرماشیر با نگاه جدیتری بررسی و نقاط حادثهخیز و مسیرهای پرخطر، برای مردم شفاف و برای رفع آنها برنامه مشخص ارائه شود. سهمیه بنزین؛ مشکل دیگری برای مردمی که باید رفتوآمد کنند شهروند دیگری از نرماشیر، مسئله سوخت را یکی دیگر از مشکلات روزمره مردم میداند. برای ساکنان شهرستانی که بخشی از خدمات مورد نیازشان خارج از محل زندگی ارائه میشود، خودرو و رفتوآمد فقط یک انتخاب نیست؛ گاهی ضرورت است. وقتی ادارهای در شهرستان وجود ندارد یا برای دریافت یک خدمت تخصصی باید به شهر دیگری رفت، مصرف سوخت افزایش پیدا میکند. این شهروند معتقد است سهمیهبندی بنزین در چنین شرایطی میتواند فشار بیشتری بر خانوادههایی وارد کند که برای امور ضروری ناچار به تردد هستند. در واقع، شهروند نرماشیر ممکن است برای کاری که در یک شهرستان برخوردار تنها چند ساعت زمان میبرد، مجبور شود مسیر رفتوبرگشت طولانی طی کند، سوخت مصرف کند و بخشی از روز کاری یا زندگی خود را از دست بدهد. وقتی یک کار ساده، یک روز زمان میبرد مشکلاتی که شهروندان نرماشیر مطرح میکنند، در نهایت به یک نقطه مشترک میرسد: زمان مردم. وقتی ادارهای وجود ندارد، شهروند باید سفر کند؛ وقتی جاده ایمن نیست، همین سفر با نگرانی همراه میشود و وقتی تأمین سوخت دشوار است، هزینه و دغدغه رفتوآمد بیشتر میشود. در چنین شرایطی، انجام یک کار ساده اداری ممکن است به جای یک مراجعه کوتاه، به سفری چندساعته یا حتی یک روز کامل تبدیل شود. این در حالی است که یکی از فلسفههای اصلی شهرستانشدن، تسهیل دسترسی مردم به خدمات و کاهش وابستگی آنان به شهرهای دیگر است. شهرستانشدن؛ عنوانی که باید به خدمت تبدیل شود شهرستانشدن نرماشیر با هدف ارتقای جایگاه اداری منطقه و تسهیل دسترسی مردم به خدمات دولتی انجام شده است؛ اما استمرار کمبود برخی دستگاهها نشان میدهد که تکمیل این فرایند همچنان نیازمند توجه جدی مسئولان است. نبود ادارات تخصصی موجب میشود شهروندان برای پیگیری پروندهها، دریافت مجوزها، انجام امور ثبتی، مسائل حقوقی، خدمات حمایتی و دیگر امور اداری، به شهرستانهای اطراف مراجعه کنند. این رفتوآمدها علاوه بر هزینههای حملونقل، زمان قابلتوجهی از مردم میگیرد و در مواردی روند انجام امور را نیز طولانیتر میکند. در واقع، مسئله فقط نبود یک ساختمان اداری یا تابلو بر سردر یک اداره نیست؛ موضوع، حق دسترسی مردم یک شهرستان به خدماتی است که باید متناسب با جایگاه اداری آن منطقه در اختیار شهروندان قرار گیرد. مطالبهای که نباید در چرخه وعدهها باقی بماند اکنون پس از گذشت حدود ۱۰ سال از شهرستانشدن نرماشیر، مطالبه مردم این است که تکمیل چارت اداری شهرستان از حالت یک خواسته تکرارشونده خارج شود و به برنامهای مشخص، عملیاتی و زمانبندیشده تبدیل شود. انتظار میرود مسئولان استانی و ملی با بررسی دقیق کمبودهای اداری نرماشیر، وضعیت استقرار دستگاههای باقیمانده را روشن کنند و برای راهاندازی ادارات مورد نیاز، زمانبندی مشخصی ارائه دهند. مردم نرماشیر حق دارند خدمات اداری و تخصصی مورد نیاز خود را در شهرستان محل زندگیشان دریافت کنند؛ نه اینکه برای انجام هر کار اداری، هزینه رفتوآمد بپردازند، ساعتها در مسیر باشند و زمان خود را صرف دسترسی به خدماتی کنند که باید در نزدیکترین محل به زندگی آنان ارائه شود. تکمیل چارت اداری نرماشیر، امروز دیگر تنها یک مطالبه محلی نیست؛ بلکه ضرورتی برای تحقق واقعی وعدههای شهرستانشدن و گامی اساسی در مسیر توسعه این منطقه به شمار میرود. انتهای خبر/ پسند