مدیریت تنگه هرمز حق مسلم ایرانیان است

 

میدان آزادی؛ فقط یک تجمع نیست
 

در میان جمعیت، چرخ خیاطی زنی می‌چرخد و پرچم‌های پاره را ترمیم می‌کند. دانشجویان فرهنگیان، کودکان را گرد آورده‌اند و به آنان می‌آموزند که هر ذره از این خاک چه ارزشی دارد. اما در کنار این لایه‌های فرهنگی و اجتماعی، صدای دیگری نیز به گوش می‌رسد. صدای مطالبه. مردمی که بیش از هفتاد شب از خیابان‌ها دور نشده‌اند، امشب آمده‌اند تا بگویند: حق مدیریت ما بر تنگه هرمز، قابل مذاکره نیست.

 

بانویی با فرزند؛ تنگه هرمز مال ماست
 

در میان انبوه جمعیت، بانویی را دیدم که فرزندش را در آغوش گرفته بود و پرچمی بر فراز سرش گرفته بود.

چشمانش از شوق می‌درخشید، اما صدایش از عمق باور حکایت داشت. از او درباره تنگه هرمز پرسیدم. بدون لحظه‌ای تردید پاسخ داد: «کشورهای دیگر بخواهند راجع به حق مردم ایران صحبت کنند، اصلاً قابل پذیرش نیست. تنگه هرمز و مدیریت آن متعلق به ماست. سال‌ها سکوت کردیم، اما اکنون این حق مال ماست و ما این حق خود را پیگیری می‌کنیم. از مسئولان می‌خواهیم که این حق را محافظت کنند. محافظت از حق مردم، یعنی همان مدیریت بر تنگه هرمز.»

 

او فرزندش را محکم‌تر در آغوش کشید و افزود: «من اینجا ایستاده‌ام تا فرزندم بداند که مادرش برای حق کشورش از خانه بیرون آمده است. این حق، ارثیه ما به او خواهد بود.»

 

حرف دو بانوی جوان کرمانی
 

در گوشه دیگری از میدان، دو بانوی کرمانب یستاده بودند که با شور و حرارت با یکدیگر گفتگو می‌کردند. کلاهی مزین به پرچم ایران به سر داشتند.

به سمت آنان رفتم و نظرشان را درباره تنگه هرمز پرسیدم. یکی از آنها با بیانی رسا و قاطع پاسخ داد: «اینکه کشورهای دیگر مثل انگلیس و فرانسه، ناو و ناوچه به سمت خلیج فارس می‌فرستند تا ما را از اعمال مدیریت بر تنگه هرمز دست برداریم، این حق آنها نیست. آنها حق ندارند راجع به موجودیت ایران صحبت کنند. این حق مسلم ماست.»

 

دوست او نیز با اشاره به دستاوردهای هسته‌ای ایران افزود: «دقیقاً مثل انرژی هسته‌ای. علمی که به دست آوردیم و توانستیم به آن برسیم، حالا از آن محافظت می‌کنیم. همان کشورهایی که امروز می‌خواهند درباره تنگه هرمز به ما نظر بدهند، خودشان از راه دور و از هزاران کیلومتر آن طرف تر، هرگز حق ندارند برای ما تعیین تکلیف کنند. حق مدیریت بر تنگه هرمز، فقط برای ماست.»

 

پیرمردی که فراموش نکرده است
 

در میان جمعیت، پیرمردی با ریش سفید و چشمانی که خاطرات سال‌ها را در خود داشت، بر روی یک صندلی نشسته بود. به او نزدیک شدم و از او پرسیدم: «پدر، نظر شما درباره تنگه هرمز چیست؟»

او با صدایی پر از صلابت پاسخ داد: «سال‌هاست که کشورهای دیگر از این تنگه استفاده می‌کردند و ما فقط نگاه می‌کردیم. اما امروز، ایران قوی شده است. امروز، ما حق خودمان را می‌دانیم و فریاد می‌زنیم. مدیریت تنگه هرمز، حق مسلم ماست. همانطور که سال‌ها سایر کشورها از این امنیت بهره‌مند شدند، اکنون نوبت ماست که از حق خودمان استفاده کنیم. من هفتاد شب است که هر شب به این میدان می‌آیم. نه برای پرچم تکان دادن، که برای فریاد زدن حق ایران.»

 

مطالبه‌ای که از دل مردم برخاست
 

آنچه در کرمان به گوش می‌رسد، یک مطالبه جمعی است. نه از سر هیجان، که از سر آگاهی.

مردم کرمان، از بانوان تا پیرمردان، از دانشجویان تا جوانان، یک صدا فریاد می‌زنند: مدیریت بر تنگه هرمز، حق مسلم ایران است. کشوری که سال‌ها از این حق گذشت کرده، اکنون مصمم است تا از آن دفاع کند. و مسئولان ایرانی نیز باید بدانند که پشت سر آنها، مردمی ایستاده‌اند که حاضرند شب‌های متوالی در خیابان‌ها بمانند تا حق کشورشان پایمال نشود.

انتهای خبر/ پسند