آنچه در «شجره طیبه» رخ داد، صرفاً یک حادثه تلخ محلی نبود؛ بلکه تعرضی آشکار به حریم آموزش، امنیت انسانی و آینده یک سرزمین به شمار میرفت.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «نذیر کرمان»؛ نهم اسفندماه ۱۴۰۴ در حافظه تاریخی ایران، نه صرفاً بهعنوان یک تاریخ، بلکه بهمثابه زخمی عمیق بر پیکره امنیت انسانی و آموزشی کشور ثبت شد. حادثه مدرسه «شجره طیبه» میناب که در پی تجاوز نظامی فرامرزی و اصابت مستقیم آتشِ ناشی از حمله دولت متخاصم آمریکا به حریم امن دانشآموزان رخ داد، افکار عمومی و تحلیلگران را با صورتی عریان از تهدید علیه امنیت غیرنظامیان و آینده یک ملت مواجه ساخت. آن روز، خورشید جنوب با تصویری دیگر طلوع کرد؛ مدرسهای که باید مأمن دانایی، آرامش و آیندهسازی میبود، در لحظهای کوتاه زیر فشار خشونتی ویرانگر فروریخت و صدای معصومیت کودکانی را در میان آوار سیاستهای خصمانه خاموش کرد. آنچه در «شجره طیبه» رخ داد، صرفاً یک حادثه تلخ محلی نبود؛ بلکه تعرضی آشکار به حریم آموزش، امنیت انسانی و آینده یک سرزمین به شمار میرفت. پیکرهای کوچک دانشآموزانی که از زیر آوار بیرون کشیده شدند، تنها قربانیان یک واقعه نبودند؛ آنان شاهدان بیگناه اصابت خشونت فرامرزی به قلب آموزش ایران بودند. امروز، مدرسه شجره طیبه میناب تبدیل شده است به راهیان نور که مردم از گوشهوکنار ایران به زیارت شهدا میروند، «یادمان دانشآموزان آسمانی شجره طیبه»، از منظر مطالعات فرهنگی و سایت موزهشناسی، تلاشی برای تبدیل سوگ جمعی به «حافظه پویا» و روایت ماندگار مقاومت است. این مکان قرار است ققنوسوار از دل خاکستر رنج برخیزد و به فضایی برای بازخوانی ارزش زندگی، صلح و ایستادگی بدل شود. یادمانی که نه فقط محل تداعی خاطرهها، بلکه رسانهای تاریخی برای روایت استقامت یک ملت در برابر خشونت تحمیلی خواهد بود. منبع: رودبار ما انتهای خبر/ پورحیدر https://armanekerman.ir/vdcgyn9qwak9n34.rpra.html اشتراک گذاری : کپی متن خبر لینک کوتاهarmanekerman.ir/vdcgyn9qwak9n34.rpra.html