به گزارش پایگاه خبری «نذیر کرمان»؛ زینب پورحیدر در یادداشتی نوشت: ۲۶ مرداد، تنها یک مناسبت در تقویم رسمی کشور نیست؛ روزی است که یکی از ماندگارترین فصلهای تاریخ معاصر ایران را به یاد میآورد؛ روز بازگشت مردانی که سالها در دوردستترین نقطه از خاک میهن، با رنج اسارت جنگیدند و سرانجام با قامتی استوار به آغوش وطن بازگشتند. آزادگان سرافراز، روایت زندهای از صبر، ایمان، مقاومت و سربلندیاند؛ مردانی که اسارت جسم را پذیرفتند، اما اجازه ندادند روح و آرمانشان به اسارت دشمن درآید. سالهای اسارت برای آنان، سالهایی سرشار از سختی، دوری از خانواده، محرومیت، فشارهای روحی و جسمی و تحمل شرایط طاقتفرسا بود. اما آنچه این دوران را به حماسهای ماندگار تبدیل کرد، تنها تحمل رنجها نبود؛ بلکه شیوه مواجهه آنان با رنج بود. آزاده کسی بود که در میان دیوارهای بلند اردوگاه، آزادی را در درون خویش حفظ کرد و در برابر تلاش دشمن برای شکستن ارادهاش، ایستادگی نشان داد. اسارت، آزمونی بزرگ بود؛ آزمونی که در آن ایمان و امید، همچون چراغی در تاریکی، راه آزادگان را روشن نگه داشت. آنان با برگزاری مراسم مذهبی، حفظ ارتباط با ارزشهای دینی، آموزش و انتقال دانش به یکدیگر و تقویت روحیه جمعی، اجازه ندادند فضای اردوگاه، هویت و باورهایشان را از آنان بگیرد. هر روز مقاومت آنان، پیروزی کوچکی بر خواست دشمن بود و هر لحظه امیدواریشان، شکستی برای کسانی که میخواستند روحیه آنان را درهم بشکنند. در این میان، خانوادههای آزادگان نیز سهم بزرگی در این حماسه دارند. مادرانی که سالها چشمانتظار فرزندانشان ماندند، همسرانی که با صبوری بار زندگی را به دوش کشیدند و فرزندانی که کودکی و نوجوانی خود را با خاطره پدرِ در بند سپری کردند، خودبخشی از این روایت بزرگاند. انتظار آنان، کم از مقاومت در اردوگاه نبود. سالها چشم دوختن به در، شنیدن هر خبر و زنده نگهداشتن امید بازگشت، جلوهای دیگر از صبر و ایمان بود. ۲۶ مرداد ۱۳۶۹، هنگامی که نخستین گروههای آزادگان وارد خاک ایران شدند، صحنههایی شکل گرفت که برای همیشه در حافظه تاریخی ملت ایران باقی خواهد ماند. اشک شوق خانوادهها، آغوشهای طولانی، پرچمهای برافراشته و لبخندهایی که پس از سالها انتظار بر چهرهها نشست، تصویری از پیوند عمیق میان یک ملت و فرزندانش بود. آن روز، ایران تنها تعدادی اسیر جنگی را تحویل نگرفت؛ بلکه قهرمانانی را در آغوش کشید که سرمایهای ارزشمند از تجربه، ایمان و مقاومت با خود به خانه آورده بودند. امروز، بزرگداشت آزادگان تنها یادآوری گذشته نیست؛ فرصتی است برای اندیشیدن به ارزشهایی که آنان نمایندگی میکنند. جامعهای که میخواهد آیندهای روشن داشته باشد، نیازمند نسلی است که بداند عزت و سربلندی بدون صبر، مسئولیتپذیری و ایستادگی به دست نمیآید. آزادگان به ما آموختند که انسان میتواند در سختترین شرایط نیز انتخاب کند که تسلیم نشود، امید خود را از دست ندهد و کرامت خویش را حفظ کند. اکنون که سالها از آن روز تاریخی گذشته است، وظیفه ما تنها گفتن از آزادگان و مرور خاطرات آنان نیست؛ باید روایت زندگی و مقاومتشان را به نسلهای آینده منتقل کنیم. خاطرات اردوگاهها، رنج خانوادهها و لحظههای باشکوه بازگشت، بخشی از هویت تاریخی این سرزمین است و نباید در گذر زمان به فراموشی سپرده شود. ۲۶ مرداد، روزی برای ادای احترام به مردانی است که سالهای جوانی خود را در اسارت گذراندند، اما امیدشان را از دست ندادند؛ مردانی که بازگشتشان، معنای تازهای به واژه «آزادی» بخشید. آزادگان سرافراز، نهتنها با بازگشت به میهن، بلکه با صبر و استقامت خود، به ما آموختند که سربلندی واقعی آنجاست که انسان حتی در سختترین لحظات، انسانیت، ایمان و امید خویش را حفظ کند. نام و یاد آزادگان ایران، همواره در حافظه این سرزمین ماندگار خواهد ماند؛ چراکه آنان روایت زنده صبر بودند و بازگشتشان، روایت باشکوه سربلندی.