آینده در روستا ساخته می‌شود؛روایت دهیار کریم‌آباد علیا از توسعه | اخبار رفسنجان

 

به گزارش نذیر کرمان به مناسبت روز دهیاری‌ها و شهرداری‌ها، «نذیر کرمان» در گفت‌وگو با دهیاران شهرستان رفسنجان، پای روایت توسعه روستاها، چالش‌های مدیریت محلی و برنامه‌های آینده نشسته است؛ گفت‌وگوهایی که از دل آن‌ها می‌توان تصویری روشن از مسیر آبادانی روستاهای این شهرستان را دید.

به همین مناسبت به سراغ محمد حسین بالنده دهیار موفق روستای کریم آباد علیا رفتیم.

وی به جمعیت روستا اشاره نمود و گفت: این روستا از توابع بخش مرکزی شهرستان رفسنجان و دهستان کبوترخان است و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵، ۲ هزار و ۱۷۱ نفر جمعیت و ۶۳۵ خانوار داشته که در سال‌های اخیر نیز با رشد قابل توجهی همراه بوده است.

وقتی «زیرساخت» معنای زندگی می‌دهد

بالند که در میان اهالی به نگاه عملیاتی‌اش شناخته می‌شود، درباره روزهای آغازین کارش می‌گوید: نمی‌شد فقط به نگاه کردن به مشکلات اکتفا کرد. اولین چیزی که تصمیم گرفتم تغییر دهم، بستر حیات روستا بود؛ یعنی بازسازی خط لوله اصلی آب شرب و احیای شریان‌های حرکتی در خیابان اصلی روستا.

او معتقد است مدیریت روستا یعنی لمس کردن دغدغه‌هایی که شاید در گزارش‌های اداری گم می‌شوند برای همین، فهرست دستاوردهایش از بازسازی زیرساخت‌های حیاتی تا زیباسازی‌های بصری، همه در یک نقطه تلاقی پیدا می‌کنند: رضایت مردم.

وقتی از او درباره شاخص‌ترین پروژه می‌پرسیم، تردیدی به خود راه نمی‌دهد: تعریض و آزادسازی خیابان امام خمینی(ره).

پروژه‌ای که تنها یک عملیات عمرانی نبود؛ بلکه نمادی از باز کردن گره‌های کور زیرساختی بود که از لوله‌کشی تا زیرسازی و آسفالت، با نگاهی مهندسی و آینده‌نگر انجام شد.

رؤیای ماندگاری در کریم‌آباد

یکی از درخشان‌ترین بخش‌های گفت‌وگوی ما با این دهیار موفق، نگاهش به نسل جوان است.

او نسبت به این گزاره که «آینده‌ای در روستا نیست»، واکنشی کنجکاوانه و ریشه‌ای دارد: باید بپرسیم چرا چنین باوری شکل گرفته؟ پاسخ من فرار از روستا نیست، بلکه ساختن جاذبه است.

برنامه‌های محمد حسین بالند برای ماندگاری جوانان، فراتر از شعار است؛ او به دنبال پیوند میان «رفاه» و «اشتغال» است.

از ساخت مجموعه‌های ورزشی و استخر گرفته تا کلاس‌های فنی‌وحرفه‌ای و تسهیل‌گری برای مشاغل خانگی؛ نقشه‌ راهی که بالند برای آینده کریم‌آباد ترسیم کرده، بر محور «درآمد مولد» می‌چرخد تا دیگر جوانی برای دیدن آینده، نگاهش به دوردست‌ها نباشد.

میراثی که می‌ماند

او در پاسخ به این پرسش که دوست دارد ده سال بعد مردم او را با چه چیزی به یاد بیاورند، به جای القاب، به «نشانه»ها اشاره می‌کند: تعریض خیابان، رفوژ میانی و روشنایی‌هایی که شب‌های روستا را امنیت بخشیده است؛ این‌ها برای همیشه می‌مانند.

با این حال، به‌عنوان یک دهیار موفق، دردهای مشترک این عرصه را هم فراموش نمی‌کند؛ از کمبود اعتبارات گرفته تا کندی روند همکاری برخی ادارات. اما مطالبه‌گری او همیشه با یک توصیه همراه است: مسئولان برای حفظ سرمایه اجتماعی، باید به وعده‌هایی که می‌دهند عمل کنند؛ چرا که بی‌اعتمادی، زخمی است که به راحتی ترمیم نمی‌شود.

او گزارش خود را با جمله‌ای به پایان می‌برد که بر تابلوی ورودی روستایش، مانیفستِ اهالی کریم‌آباد شده است:

«روستای ما میراث مشترک ماست؛ در حفظ و نگهداری آن امانت‌دار باشیم.»

گزارش از مژده عباسپور

انتهای پیام/