به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «نذیر کرمان» امام علی (ع) در حکمت ۸۸ نهجالبلاغه به راه امان از عذاب خدا پرداخته و فرموده است؛ وَ حَکَى عَنْهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ الْبَاقِرُ (علیه السلام) أَنَّهُ (علیه السلام) قَالَ: کَانَ فِی الْأَرْضِ أَمَانَانِ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ وَ قَدْ رُفِعَ أَحَدُهُمَا، فَدُونَکُمُ الْآخَرَ، فَتَمَسَّکُوا بِهِ؛ أَمَّا الْأَمَانُ الَّذِی رُفِعَ فَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه وآله)، وَ أَمَّا الْأَمَانُ الْبَاقِی فَالاسْتِغْفَارُ؛ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى «وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ». ابو جعفر، امام محمد باقر (ع) از آن حضرت حکایت کند که فرمود: بر روى زمین مردم را از عذاب خدا، دو چیز مایه امان بود: یکى از آن دو برداشته شد و دیگرى برجاست آن را بگیرید و بدان تمسک جویید. آن امان که برداشته شد رسولالله (صلىالله علیه و آله) بود، و آن امان که برجاى ماند، استغفار است. خداى تعالى فرماید: «تا آن گاه که تو در میانشان هستى، خدا عذابشان نکند و تا آن گاه که از خدا آمرزش مىطلبند خدا عذابشان نخواهد کرد». سید رضى گوید: امام (ع) این معنى را چه نیکو بیرون کشیدهاند و استنباط کردهاند. منبع: نهجالبلاغه انتهای خبر/ طهماسبی